Ҳар дафъае, ки ба Чин равам, ба корхонаҳои онҳо дидан мехоҳам. Он чизе ки ман бештар қадр мекунам сифат аст. Хох махсулоти худам бошад, хох махсулоте, ки барои харидорони дигар истехсол мекунанд, сифат бояд хуб бошад, то тавоноии ин заводро инъикос намояд. Аз ин рӯ, ҳар боре, ки ман бояд ба хатти истеҳсолии онҳо равам, то сифати маҳсулоти онҳоро бубинам, ман хеле шодам, ки сифати онҳо пас аз солҳои тӯлонӣ то ҳол хуб аст ва барои бозорҳои гуногун назорати сифати онҳо низ тағироти бозорро бодиққат пайгирӣ мекунад.

Ширкат ҳамеша ба динамикаи бозор диққат медиҳад. Онҳо омезиши комили касбӣ ва хидматро таъкид мекунанд ва ба мо маҳсулот ва хидматҳои фаротар аз тасаввуроти мо пешниҳод мекунанд.

Ширкати шумо ҳисси баланди масъулият, консепсияи аввалиндараҷаи хидматрасонии муштариён, иҷрои сифати баланд дорад. Мо аз он хурсандем, ки бо шумо ҳамкорӣ кунем!

Ман аз он хеле хурсандам. Онхо эхтиёчоти маро хаматарафа ва бодиккат тахлил намуда, ба ман маслихатхои кордонй доданд ва роххои халли самарабахш доданд. Дастаи онҳо хеле меҳрубон ва касбӣ буд, бо сабр ба ниёзҳо ва нигарониҳои ман гӯш медод ва ба ман иттилоот ва роҳнамоии дақиқ медод.

Коллективи София дар давоми ду соли охир ба мо дарачаи доимии баланди хизматрасонй расонд. Мо бо дастаи София муносибати хуби корӣ дорем ва онҳо тиҷорат ва ниёзҳои моро хеле хуб мефаҳманд. Ҳангоми кор бо онҳо ман дарёфтам, ки онҳо хеле дилгарм, ташаббускор, донишманд ва саховатманданд. Ба онҳо дар оянда муваффақиятҳои доимиро таманно кунед!

Онхо коллективи пур аз идеалхо ва шавку хавас мебошанд. Саъю кушиши онхо ба навоварй ва рухи ташаббускор бо мо рост меояд. Интизорӣ ба ҳамкориҳои оянда.